تقديم به: يک قفس گريه

 شب

    سکوتش را

            به پهنای درخت سرو

                              ميبخشد

 ابر ميبارد

            به روی کلبه ای چوبين

    نهفته در ميان خاکستری سنگين

                             وندر او تک اخگری

                                        تبدار و بس بيمار

 کور سويی گر بيابد

    روشنک تر ميکند اندوه تلخ کلبه را

رنگــرقص سرخ و زردش

             در ميان پرده ی ديوار

                          بس زيباست

((تو گويی بزم غمگين علامتهاست

                                   کاندر ذهن

                                            ميرقصند))

 سايه ساری زان همه

                بس دور تر

        هم در کنار غربت اندوهگين

تنهاست

.....

.....

.....

.....

اين شرمگينه شراب نوازشست

  کز انتهای نگاه

             به آغاز وصل ميرسد

 مدفون ميان دو ديده

            هر چه خاطرست

بر شامگاه جاودانه ی خورشيد

                            مينگرد

به يک دستش گرفته خلعتی خونين

                           ميان اين شب بيدار

                             و ديگر هيچ يادش!!!

                        از خروش سيل و آوار مصيبت بار

.....

.....

.....

.....

   نه غمزه ای

           که کند آشناترم...

  نه نغمه ای

  که کشاند سوی تو باورم...

 ای وانهاده مرا در ميان هر چه نيست

               ای سايبان نيايشت پر مهر

      ای با تو بس گفتگوها {چه بی حاصل}

اکنون مرا شراب  شرمگون تو عافيتست

 هوای دلم

           گريانتر ز آسمان ابری اينجاست

..

..

..

..

 خواب ميبينم

       سکوتی خلوتم را سخت می تازد

                و ديگر هستی ام

                 در اين ميانه

                        رنگ می بازد.....

اصفهان-۲/۱۲/۸۴